|
Tikkende tijdbommen
door
Hendrik Oude Nijhuis
Wist u dat alle
problemen feitelijk zijn te reduceren tot vier 'typen':
1) kleine, acute problemen en
2) kleine, niet-acute grote problemen,
3) grote, acute problemen en
4) grote, niet-acute problemen.
Met name de grote,
niet-acute problemen vormen een vaak ernstig onderschat risico en doordat ze
niet acuut zijn wordt er doorgaans maar weinig aandacht aan besteed.
Dergelijke problemen blijven als een ondergrondse veenbrand jarenlang
voortwoeden, als tikkende tijdbommen die na verloop van tijd 'ineens' tot
uitbarsting komen.
De jarenlange
onstuimige groei van de derivatenmarkt, waar feitelijk niemand enig zicht op
had, is een aardig voorbeeld van zo'n tikkende tijdbom die vorig jaar is
afgegaan. En een tijdbom die tevens bijna het hele financiële stelsel liet
imploderen (volgens ingewijden zijn we vorig jaar tot viermaal toe op een
haar na ontsnapt aan 'een totale ineenstorting van het mondiale financiële
systeem').
Buffett waarschuwde
jaren terug reeds voor de onstuimige groei van de derivatenmarkt en de
gevaren daarvan... Maar weinigen namen hem blijkbaar serieus. Net zoals maar
weinigen aandacht hebben voor Buffett's waarschuwende woorden met betrekking
tot de pensioentekorten.
Onderstaand besteden we
kort aandacht aan de situatie in Amerika en Europa. En wie denkt dat er in
Europa geen pensioenproblemen zijn, kent de cijfers niet...
AMERIKA
Een recente studie naar de pensioenreserves van de bedrijven uit de S&P 500
schetst een treurig beeld: waar eind 2007 nog sprake was van een 'overschot'
aan reserves van $ 63 miljard, is eind 2008 sprake van een tekort van maar
liefst $ 308 miljard.
Waar Amerikaanse
wetgeving deze bedrijven er normaal gesproken toe verplicht hun tekorten aan
te vullen, is afgelopen december massaal uitstel voor bijstorten gevraagd.
Uitstel die overigens ook verleend is. Dit vanwege de recessie die er voor
zorgt dat nogal wat bedrijven momenteel met lagere winsten te maken hebben -
als daar al sprake van is.
Een van de fundamentele
problemen is dat veel bestuurders van grote bedrijven structureel rekenen
met onrealistisch hoge toekomstige beleggingsrendementen. Wij illustreren
een en ander met een sterk vereenvoudigd voorbeeld:
Bedrijf XYX heeft
pensioenverplichtingen van $ 100 die over 10 jaar betaald moet worden.
Uitgaande van een
totaal beleggingsrendement van 7% per jaar, dient dit bedrijf nu $ 50,83
opzij te leggen. Immers, met 7% rendement per jaar groeit een bedrag van $
50,83 op een termijn van 10 jaar uit tot exact $ 100.
Echter, wanneer
gerekend wordt met 10% beleggingsrendement is het bedrag dat NU apart moet
worden gelegd een stuk LAGER. Bij 10% is slechts $ 38,55 nodig om over tien
jaar tot datzelfde eindbedrag van $ 100 te komen.
En ter volledigheid:
zelfs bij de optimistische beleggingsrendementen waarmee gerekend wordt is
bij vrijwel alle bedrijven uit de S&P 500 momenteel sprake van een
(substantieel) tekort om aan toekomstige verplichtingen te kunnen voldoen.
Waarom men rekent met
dergelijke optimistische aannames? Het antwoord zal u niet verbazen...
Hogere verwachte
rendementen betekent zoals u in ons bovenstaande voorbeeld zag dat de
actuele pensioenreserveringen lager kunnen zijn. En lagere
pensioenreserveringen betekent weer een hogere winst (wanneer van winst
sprake is)... en het is vaak deze huidige 'winst' waarvan veel van de
bonussen afhankelijk zijn...
EUROPA
Hoewel de situatie in Amerika met z'n wat jongere beroepsbevolking al op z'n
minst zorgelijk is, is de situatie in Europa zo mogelijk nog beroerder. In
grote Europese landen als Duitsland, Frankrijk en Italië is amper sprake van
pensioenreserves. Wie zowel binnenlandse als buitenlandse kranten leest zal
zich de afgelopen maanden vast wel eens verwonderd hebben over de vele
paniekerige verhalen over de Nederlandse pensioenfondsen. Maar geen
onvertogen woord over de Duitse of Franse pensioenfondsen.
De reden? Duitse of
Franse pensioenfondsen zijn er vrijwel niet!
Ter illustratie: de pensioenreserves van een aantal landen op een rijtje
(cijfers per inwoner):
|
Duitsland |
Frankrijk |
Italië |
Nederland |
V.S. |
| $
1.634 |
$
443 |
$
1.190 |
$
63.312 |
$
34.013 |
Veel van de grote (en
kleine) Europese landen betalen hun pensioenen uit de lopende inkomsten. Bij
een grote groep werkenden en een kleine groep gepensioneerden is dit geen
enkel probleem. Wanneer echter sprake is van een omgekeerde situatie – en
daarvan wordt met een steeds grotere wordende groep ouderen steeds meer
sprake – is dit simpelweg onhoudbaar.
Bernard Madoff (de
Amerikaan die zijn klanten middels een piramidesysteem voor circa $ 65
miljard heeft opgelicht) kwam daarachter doordat de inleg van nieuwe
investeerders op een gegeven moment de betalingen aan bestaande
investeerders niet meer konden dekken. Landen als Duitsland, Frankrijk en
Italië opereren met hun pensioensystemen feitelijk op vergelijkbare wijze.
Hoe bovenstaande – op
termijn onhoudbare - situatie zich in Europese context precies zal gaan
ontvouwen is ons niet geheel duidelijk. Gepensioneerden menen immers recht
te hebben op een pensioen, en voor het substantieel opschroeven van de
pensioenleeftijd blijkt maar weinig animo. Zelfs het marginaal ophogen van
de pensioenleeftijd leidt in Frankrijk al tot massale stakingen. En het
substantieel verhogen van belastingen is evenmin een populair politiek
standpunt.
Of dient Nederland met
haar stevige pensioenreserves landen als Duitsland, Italië en Frankrijk voor
zover mogelijk - direct danwel indirect - tegemoet te komen? Democratisch is
daar in Europa vast wel een meerderheid voor te vinden...
Interessant is hoe deze
pensioenproblematiek zich de komende jaren zal ontwikkelen, nu we aan de
vooravond staan van het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd van de
naoorlogse babyboomgeneratie. Opmerkelijk genoeg was hier tijdens de recente
Europese verkiezingen vrijwel geen enkele aandacht voor. Het al dan niet
gratis mogen downloaden van liedjes is blijkbaar toch interessanter...
http://www.warrenbuffett.nl |